با تنپوشی سبز برویم

 دلهایمان همچنان سوگوار در غم ابر مرد دین

 اربعین حسینی را بیکایک عاشقان ولایتش تسلیت عرض میکنم

تا کهکشان مهربانی چند ستاره میسوزد

يوسف؛عزيز مصر؛مردم را از قحطي نجات داد....اميد به زندگي و شاد زندگي کردن را به مردم هديه کرد.

در من هزار حرف نگفته
هزار درد نهفته
 هزاران هزار دريا هر لحظه در تپيدن و طغيانند
در من هزار آهوي تشنه
در خشكسال دشت پريشانند
در من پرندگان مهاجر
ترانه هاي سفر را
 در باغ هاي سوخته مي خوانند
با من كه در بهار خزانم قصه هاي فراواني ست
با من كه زخم هاي فراواني
بر گرده ام به طعنه دهان باز كرده اند
هر قصه يك ترانه
هر ترانه خاطره اي ديگر
هر عشق يك ترانه ي بيدار است
در خامشي حضورم ، حرف مرا بفهم
يا براي عشق ، زباني تازه پيدا كن
تا درد مشترك
زبان مشتركمان باشد
حرف مرا بفهم و مرابشنو
اين من نه ،‌ آن من ديگر
آنكس كه پنجره ي چشم هاي من او را
 كهنه ترين قاب است
از پشت پنجره ي زندان
حرف مرا بفهم
كه فرياد تمامي زندانيان
در تمامي اعصار است
در گير و دار قتل عام كبوترها
در سوگ شاخه هاي تكه تكه ي زيتون
وقتي كه از دل جوان ترين جوانه هاي عاشق باغ ماه
بر مسلخ هميشگي انسان
در لحظه ي شكفتن فرياد
باران سرخي از ستاره سرازير است
آن سان كه هر ستاره دليل شرمساري خورشيد هاي بسياري
از برآمدنشان است
تو گريه مي كني
از عمق آشناي جنگل چشمانت
از عمق جنگلي كه در آن پاييز ، در غروب به بغض نشسته
باران بي دريغ اشك تو مي بارد
تا عطر خيس جنگل پاييز
در من هواي گريه برانگيزد
آنگاه از چشم ذهن من
شعري بسان گريه فرو ريزد
من شعر مي نويسم
 تو با ترانه هاي عاشق من ، عاشق
تو با ترانه هاي تشنه ي من دريا
بر پنج خط ساز سفر ،‌ زخمه مي شوي
تو گريه مي كني
تو لحظه هاي شعر مرا ،‌ در خويش تجربه كرده
يعني مرا در بدترين و بهترين دقايق بودن تكرار مي كني
يا با ترانآهاي من بر لب
به رويا رويي جلادان به مسلخ خويش مي شتابي
يعني كه با مني
ديروز
امروز
تا هنوز و هميشه
آيا زبان متشرك اين نيست ؟
آن زبان تازه كه مي گفتم ؟
آيا زبان مشترك اين نيست ؟

در آسمان آبي اين چشم ناشناس
 چون آسمان خاطره ي من ستاره ايست
 ديدم ترا كه جلوه كنان در نگاه او
 با من چنانكه بود ، هنوزت اشاره ايست
 مي بينمت هنوز درين چشم ناشناس
اين چشم ناشناس كه رفت از برابرم
گويي تويي كه باز چو خورشيد شامگاه
 مي تابي از دريچه ي روزن به خاطرم
 آهنگي از نگاه تو مي آيدم به گوش
چون موج هاي خاطره ، غمگين و دلنواز
 مي سوزدم به مستي و مي تابدم ز شوق
مي خواندم به گرمي و مي راندم به ناز
 در ماهتاب خاطره مي بينمت هنوز
با آن شكنج زلف كه افشانده اي به دوش
گاهي به ناز مي گذري از برابرم
تا از درون سينه برانگيزي ام خروش
مي بينمت كه گام فرا مي نهي به پيش
 در جامه اي سپيد كه پوشانده پيكرت
 پيراهني كه دوخته اي از حرير ابر
 چون آبشار نور ، فروريزد از برت
يك لحظه ، باز مي شنوم نغمه اي ز دور
 آغشته با غبار زراندوز خاطرات
دل مي نهم به ناله ي پنهاني نسيم
تا بشنوم ترانه ي گمگشته ي حيات
مي آيدم به گوش ، صدايي شكسته وار
 كز آن شراب خاطره در جام من بريز
 زان باده ي نگاه كه در جام چشم تست
چون ساقيان ميكده در كام من بريز
بيچاره من ، كه باز به دامان آرزو
 سر مي نهم كه بشنوم آهنگ ديگرت
غافل كه آن نواي فريبنده ، ديرگاه
 افسرده در سياهي چشم فسونگرت
اما هنوز ، در دل اين چشم ناشناس
گويي خيال تست كه مي آيدم به چشم
مي بينمت هنوز ، كه مي خوانيم به ناز
 مي بينمت هنوز ، كه مي راني ام به خشم
 من مانده بر دريچه ي اين چشم ناشناس
 چون دزد آشنا كه بكاود ز روزني
شايد چو نور ماه ، درآيم به خوابگاه
بينم كه در سياهي شب ، خيره بر مني

عید بر همگان مبارک باد

سال کهنه رفت
درخیابان های سال نو
چراغ ها روشن اند
برف خفته است
عقربه ها درسکوت می چرخند
این کودکی که با پای خیس از کوچه میگذرد ،

زمان است
پیری است  که هرسال دوباره زاده میشود
و آوازهایش را
پیراهن  هایش را
ابرها و باران هایش را
فصل هایش را
لانه ها و پرنده هایش را
نو میکند

به خیابان میروم
قلبم را از خنکای برف پرمیکنم
از تلالو چراغ ها و شادی ها

 وقلمم را
از کلماتی نو

از ستاره ها و ابرهایی تازه
از عشق و خشمی دوباره
واندیشه ام را از هوای صبحدمی فراخ

واژه ها را روشن میکنم

اولین کلمات از سرانگشتانم پرواز میکنند
تا زیباترین تصاویر را بیافرینند:
 
میهن
آزادی
خلق
نبرد
پیروزی

و اینک صبح روئیده است
با شعله های درخشانش از پس ابرها