عشقبازی به همین آسانی ست...
که گلی.. با چشمی
بلبلی.. با گوشی
رنگ زیبای خزان ..با روحی
نیش زنبورعسل.. با نوشی
کار همواره باران ..با دشت
برف بر...قله کوه
رود.. با ریشه بید
باد ..با شاخه و برگ
ابر عابر.. با ماه
چشمه ای.. با آهو
برکه ای... با مهتاب
و نسیمی ..با زلف
دو کبوتر.. با هم
و شب و روز و طبیعت... با ما

در گذرگاه زمان
خیمه شب بازی دهر
با همه تلخی و شیرینی خود می گذرد
عشق ها.. می میرند
رنگها.. رنگ دگر می گیرند
و فقط خاطره هاست
که چه شیرین و چه تلخ
دست ناخورده به جای می ماند

ببوسم خاک پاي هر چه عاشق
بيا تا بشنويم از دل حقايق
نگهداريم با خود روح سرکش
مکن با ناکسان هرگز تو سازش

به تو اندیشیدن ..لحظه ای ..همبستری تشنه لبی با آب است ..لحظه ای چشم بی خواب که از وحشت کابوسی ..خوف خفتن را ساعتها می نگرد

به تو اندیشیدن.. حس گرمی ست که در منجمد بطن زمین می جوشد ...تابش خورشید است بر قله پر برف تمناها ..

به تو اندیشیدن ...صفحه صیقلی چشم نوازی ست در گسترده ی داغ کویر ...

خط باریکی در فاصله یأس و امید ..شاید آب ..شاید سراب ..اما راه گم کرده در این صحرا را ...به جز از پوئیدن چه جواب ؟؟؟؟

پشت دیواری که نامش زندگیست مآوی دارم ...هر صبح در جستجوی یک در یک روزنه حتی ...از شرق تا میانه راه غرب میروم

اما غروب میرسد و افسون گمشدن خورشید در پشت تیغه ی دیوار ... پاها ..چشم ها .. و آرزو هایم را در ذره زمان محصور میکند ..

تا فردا با تابش دوباره خورشید ...به پا خیزم در جستجوی دری دیگر ...

خوشا خورشید که در لحظه طلوع بر پوست دیوار جاری میشود .. ودر اوج... بی خبر از غروب ..

بی اعتنا به شب ... به آنسویش می غلتد ...آنسوی دیوار چه خیال انگیز است ..

منم آن سالک آن وادی عشق
که باشد مقصدم آبادی عشق
ندارم وحشتی از گم شدن ها
که باشد رهنمایم هادی عشق

خدايا جمله اسباب جنون هست
دلم مجنون از عالم برون هست
از آن ابرو اشارت ها هم اکنون
که بنمايم دل ديوانه چون هست

سفر کردم به روی مرکب درد
گلاب گريه ام تنها ره آورد
به یک عالم نبخشم ذره اش را
عجب درد و عجب درد و عجب درد

تمام عاشقان در خانه یار
من و دل ..دو گدای پشت دیوار
سرا پایم دل... و.... قابل نباشم
عجب یار و عجب یار و عجب یار

سراپا آتش و احساس سردی ست .فقط بیمار عشق داند چه دردیست. شفق سرخی گرفته از دل من
اگر چه گونه هایم رو به زردی ست

به سرزمین عشق ما کجا شد آن ترانه ها ،
چرا شکست نشانه ها ، هوای یاد یار کو ؟

در این شب گلایه ها ، من و تو مانده ایم جدا ،
به چشم انتظار ما ، شقایق بهار کو ؟

بگو بگو که چاره چیست ، از عاشقی نشانه نیست ،
خانه اگرچه خانه نیست ، مرا به خانه ام ببر

* * * * * * * * * *


در این غروب لحظه ها ، که می رود ز دست ما
ز رهگذار عمر چرا ، سپیده ای سفر نکرد !

به چاوشان ره بگو ، ز سرزمین آرزو ،
نسیم عاشقانه ای ، چرا دمی گذر نکرد !

بگو بگو که چاره چیست ، از عاشقی نشانه نیست ،
خانه اگرچه خانه نیست ، مرا به خانه ام ببر

به نام تنها پناه آشفتگان ديار سرنوشت

سالها ميگذرد از شب تلخ وداع
از همان شب كه تو رفتي و به چشمان پر از حسرت من خنديدي
تو نميدانستي
تو نمي فهميدي
كه چه رنجي دارد با دل سوخته اي سر كردن
رفتي و از دل من روشنايي ها رفت
ليك بعد از ان شب
هر شبم را شمعي روشني مي بخشيد
بر غمم مي افزود
جاي خالي تو را ميديدم
مي كشيدم آهي از سر حسرت و مي خنديدم
به وفاي دل تو
و به خوش باوري اين دل بيچاره خود
ناگهان ياد تو مي افتادم
باز مي لرزيدم
گريه سر مي دادم
خواب مي ديدم من كه تو بر ميگردي
تا سر انجام شبي سرد و بلند
اشك چشمان سياهم خشكيد
آتش عشق تو خا كستر شد
ياد تو در دل من پرپر شد
اندكي بعد گذشت
اينك اين من...تنها...دستهايم سرد است
قدرتم نيست دگر...تا كه شعري گويم
گر چه تنها هستم
نه به دنبال توام
نه تو را مي جويم
حال مي فهمم من...چه عبث بود آن خواب
كاش مي دانستم عشق تو مي گذرد
تو چه آسان گفتي دوستت دارم را
و چه آسان رفتي...
كاش مي فهميدي وسعت حرفت را
آه...افسوس چه سود
قصه اي بود و نبود

زندگي وسر مستي را در سراب نامت، جستجو ميكردم   
ولي حالا در بيابان تنهايي ام
در دشت احساسم
در آسمان ابري قلبم فكري ديگر روييده
در تلالو آبي دريا نگاهي را دو باره. روبروی چشم خود احساس كردم

ولي ديدم آن هم  همان فرداي بي قانون من بوده
زمان را خواستم در دست خود گيرم كه شايد در قبال ساعتي با من بودن.. براي من ..براي قلب من ..نقشي نه چندان سخت را در پرده ابهام روحم بارور سازد
ولي حالا او نيز در توقف و انعكاسش
سر سازگاري ندارد

عشق

همه انسانها در طول حیات خودنسبت به افرادی احساس محبت ودوستی پیدا میکنند.دوستی انسانها را با توجه به شدت و ضعف وکیفیت آن میتوان به این صورت طبقه بندی کرد

اول

دوستی که مبتنی بر روابط اجتماعی است و دو انسان در برخورد با یکدیگراصلی قراردادی را اعمال میکنندکه مفهوم آن چنین است
من برای خودم زندگی میکنم وتوزندگی خودت را داری ولی با هم دوستیم و در عین حال هیچ گونه توقع و انتظاری از یکدیگر نداریم

دوم

دوستی که زیربنای مستحکم تری دارد
من برای تو زنده ام و تو برای من زندگی میکنی ودرمقام دوستی وپیوستگی از هم انتظار محبت و پیوستگی داریم

سوم

دوستی عاشقانه که بر کنار از همه اصول و قراردادهای دو طرفه بر این پایه استوار است
من برای تو زنده ام وبدون چشم داشتی هر چه خواهی فرمانبردارم ومن راضی به رضای تو هستم وبدون آنکه هیچگونه توقعی داشته باشم از روی محبت به تو عشق میورزم ودراندیشه پاداشی نیستم

این عشق" عشق "به حق میباشد

جمله معشوق است و عاشق پرده ای
زنده معشوق است و عاشق مرده ای