و فرجام تو ازآغاز پایان بود

 یکی واسم کلمه فرجام رو معنی کنه ....

..... تقدیم به اصغر آقا .....

حسرت روزهای با تو بودن را توی باغچه نگاهم می کارم. خود را می آزارم. نمی دانم . شاید دارم خودم را از زندگی اخراج می کنم. دارم خاکستری می شوم. برفهای نشسته، روی کلبه دلتنگی ام را با حسرتی که در گلویم پنهان کرده ام ذوب می کنم. خانه، خراب شده روی سرم. من سردمه. می دوم . این اطراف، جریانی هست که می بردم سوی آفتابی ترین قصه ها. می روم. در جویبار صداهایی نا آشنا . مسیری گم. راهی سراشیب. یکسره می روم به ناکجا آباد. می ایستم ،روی لبه انتظار. گلهای رز را هدیه ات کنم. سیب می آورم، سیب، سپید بختی می آورد.

می آیم تا ببینمت. تا شتربان قافله جهیزیه برانت باشم .عروس زندگی ام را سوار بر شتر چموش دوستی ام می کنم. نیمه راه، شن که در لای هوا می پیچد، خود را به شترمی بندم. ای دریغ که تو رفته ای . و من به افسارشتر دل خوش کرده ام. طوفان بند نمی آید. من خودم را پشت شترپنهان می کنم. بوی تو را در فضا حس می کنم. چتری می آورم ،تا باران می دوم. آب را درسپیدی آسمان می بینم. هر لحظه سرشار از باران است. و من سرشار از مبهمی نمی دانم هایم

ای خدایی که... شکوفایی نام تو ...بر لب ها... صفا بخش دل های نا امید و بی طراوت است... وسبزی یاد تو در جان ها،... پرواز شاپرک های عاشق است... در بیکرانه های افق بیداری و روشنایی،... دست به دعا می برم... واز تو می خواهم.. که همه ی مادران سرزمینم را... در پناه خودت سالم و سرفراز داری و به ما توفیق دهی ...که مادر را بیشتر از هر وقت دیگری... دوست بداریم و دست بوسش باشیم.

لیلة الرغائب

اللهم اهلّه علینا بالأمن و الأمان و السلّامة و الإیمان

ربّی و ربّک الله عّز و جلّ

شب عشق و شب شور و عشقبازی با نور و النور

شب ناله های فراق

 میگویند که بهشت را به بها دهند و نه به بهانه ..

 امشب اون شب است که بهائی برای بهشتی شدن خودتون

 عرضه کنید ..

هر چند که دیوانه تر از من دگری نیست

دیوانه ترم کن ..که به از این ...... هنری نیست

از خویش مران...... بهر خدا........ ای شه خوبان

آنرا....... که به جز کوی تو........................... جائی دگری نیست  

********************

 در محفل مشتاقان.................. ای ماه ...............تجّلی کن

کز درد فراق تو..................... افسرده................ شده جانها

آنکس که گرفتار.............. انوار.............. جمالت شد

باید ز فراق تو .....................سر زد........... به بیابانها

بخوان به نام رهایی ! بخوان به نام بلوغ ! بخوان به نام صاعقه در التهاب شب .

بخوان به نام ساقه امید در پهندشت یاس ! بخوان به نام خالق خورشید .

 و عشق را به اسم اعظم معشوق ، از پس یلدای بی تنفس دیجور ،

  نور باران کن .

بخوان نبی گرامی ! بخوان رسول عشق و امید !

 بخوان به نام نامی توحید !

سراب

!ای نظارۀ شگفت، ...ای نگاه ناگهان

!ای هماره در نظر،................ ای هنوز بی نظیر

!آیه آیه ات ..صریح،......... سوره سوره ات..... فصیح

مثل خطی از هبوط،................ مثل سطری از کویر

مثل شعر ناگهان،... مثل گریه بی امان

مثل لحظه های وحی،................... اجتناب ناپذیر

ای مسافر غریب،........... در دیار خویشتن

!با تو آشنا شدم،............ با تو در همین مسیر

از کویر سوت و کور،............ تا مرا صدا زدی

!دیدمت ولی چه دور!................. دیدمت ولی چه دیر

این تویی در آن طرف،................ پشت میله ها رها

این منم در این طرف،......... پشت میله ها اسیر

دست خستۀ مرا،......... مثل کودکی بگیر

!با خودت مرا ببر،.......................................... خسته ام از این کویر

نيايش.. برترين جلوه ي عشق است . نيايش ...با دعا خواندن تفاوت اساسي دارد . دعا خواندن از سر ميجوشد و نيايش از دل . آنها كلمات اند و نيايش ، سكوت محض .
خدا همه چيز ما را مي داند ، بنابراين ، به كلمات ما احتياجي ندارد . او پيش از آنكه ما بگوييم ، شنيده است . نيايش ، محاوره نيست ، بلكه ارتباطي است در سكوت و خلوت . نبايد چيزي گفت ، نبايد چيزي خواست ، نبايدچيزي طلب كرد ، زيرا پيشاپيش همه چيز داده شده است . خدا پيش از آن كه تو او را بخواني ، تو را خوانده است . مولوي چه خوب گفته است كه ؛ اوليا دهانشان از دعا خواندن بسته است . آنها در همه لحظات مشغول نيايش اند . در ساحت نيايش ، حتي فكر نيز بايد خاموش شود . آنجا فقط چشمان خويش را ببند ، سر خويش را قدري فرو بياور و مستغرق درياي او شو .
در آن خلوت درون ، جايي كه كلمه اي رد و بدل نمي شود ، براي نخستين بار صداي نجواگر خداوند را مي شنوي . اين صدا را فقط در آن سكوت و سكون عظيم مي توان شنيد . اين صدا فقط در قلب طنين مي اندازد . هنگامي كه دل را از هياهوي دل مشغولي ها خالي كردي ، نجواي او به گوش مي رسد . در واقع دل توست كه با تو سخن مي گويد . دل در اين هنگام ، همچون ني بر لبان خداوند نشسته است و به آهنگ او مترنم است . حتي در اين ساحت نيز پيام او در قالب كلمات به گوش نمي رسد ، بلكه او بي كلام سخن مي گويد . او تو را با احساس سپاس و قدرداني سرشار مي سازد و تو را لبريز از حضور حقيقت در ساحت جانت مي كند . او همه ي اين كارها را بدون واسطه كلمات انجام مي دهد . بدون كلمات و فقط در قلمرو احساس و تجربه .