http://www.semital.com/g.htm?id=4515

آه ... که چه قدر این چند وقته لال شده ام ...
چه قدر حرف دارم و چه قدر زبان ندارم که از تو و دلتنگی ات بگویم ...
چه قدر این شبها فال حافظ گرفتن کیف می دهد...
چه قدر این  نصف شبها محمد علی بهمنی خواندن با نور کم چراغ قوه جای خالی ات را پر میکند...
      شبانه های مرا می شود سحر باشی ....و می شود که از این نیز خوب تر باشی ....

کاش می فهمیدیم! اما نه ! این راز هرچه سر به مهر تر قشنگ تر...

زیبای من ؛
من هر روز تکرار می شوم با همان حس عجیب و ناب که روز به روز چند  برابر می شود .... فاصله های کیهانی هیچ وقت تو را ازمن نمی گیرند ... تو درون منی ... من هربار که به خودم برمی گردم پیدا می کنم ات ! و تو در درونم  می چرخی و می چرخی تا سماع ات بفهماندم که نه ابتدا داشتی و نه انتها .... که مثل دایره از اول بوده ای !

شعری که دلتنگی ات را به یادم می آرد ...

شب از صدای تو لبریز است
بی آنکه لحظه ای فکر کنی
دعای قبل خوابت هم
به گوش شعرهای من می رسد

و هرم نفس هایت
گیرنده های حس لامسه ام را
به آتش کشانده است
با این
فاصله های کیهانی حتا

چه قدر سلول هایم را
به اشباع حس دوری می رسانی
هر شب
وقتی که آمدن ات را
در خواب هم دریغ می کنی از من

نگاه کن
که چگونه حجم حضورت
به انعقاد رگ های نازک من می رسد
وقتی که هر شب
لباس شعرمی پوشی
و پروانه وار
روی دفتر من
به رقص در می آیی ...