تو با یک نگاه کهنه... من با یک کوله ی پاره

هر دو فکر مرگ شعریم.... خالی از شوق دوباره ....

من با یک دغدغه ی تلخ ....تو با یک وسوسه ی سرد ...

هر دو فکر این و اونیم............. به جای گذشتن از درد ...

با تو و بی تو........ ترانه دیگه بسّه

با من وبی من........ گلایه دیگه بس

وقتشه............... بدم بیاد از  منو تو

وقتشه.......... رها بشم از این قفس

همه ی من... شعر من بود.... قلب شعرمو دریدی....

توی جادّه ی مکافات....... نه رسیدم ، نه رسیدی .....

خوابتو از من بریدی............... از سر آغاز تا میانه

از میانه تا به امروز............... تو گلایه ، من بهانه

حالا وقت گفتن دل............ از نگفته ی نگفته س

مهلت گذشتن از ما ....با نگاهی شسته رفته س

حالا وقتشه جهانو....... اونجوری که هست ببینم

با یه کوله بار پاره......................... اولیّن آخرینم

«باید دیگر شد تا به یکدیگر شدن رسید، یکدیگر شد تا به همدیگر شدن رسید و همدیگر شد تا معنی راستین و طعم راستین و رنگ و بو و گرمی و نور راستین عشق را که ودیعه گرانبهای خدا است در گنجینه نهاد آدمی دریافت **(شریعتی ..........)

رابطه عاشقانه، « آتشفشان و حریق هم نیست» . « در غرب نه عمیق است نه داغ، در شرق تنها داغ است و نه عمیق. همه از جنس لیلی و مجنون، شیرین و فرهاد...ابنها چیست؟ هیچ، فقط جوشش جنون آور و آتشین و دگر هیچ... همینکه ارتفاع پیدا می کند به خدا می رسد، عرفان می شود که چیز دیگری است».